Regulamin ROD ani inne przepisy obowiązujące w PZD nie zabraniają działkowcowi montowania kamer na działce rodzinnej. Należy więc uznać, że jest on uprawniony do instalacji monitoringu na swojej działce m.in. w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób na niej przebywających, czy też ochrony mienia ogrodowego (przed dewastacją lub kradzieżą). Jest to działanie uzasadnione zarówno w ramach porządku prawnego, jak i wykonania praw wynikających z umowy dzierżawy działkowej.
Jednakże prawo to podlega ograniczeniom w sferze praw osobistych przysługujących innym osobom. Zatem montaż kamer – monitoring własnej działki jest legalny, o ile:
•
Kamery obejmują swoim zasięgiem wyłącznie ich działkę i nie naruszają prywatności sąsiadów,
•
nie naruszają prawa do prywatności innych osób.
Kamery nie mogą obejmować swoim zasięgiem sąsiednich działek, dróg dojazdowych czy innych obszarów publicznych, które nie należą do innych użytkowników działek w ROD. Działanie polegające na rejestrowaniu obrazu działki sąsiada i wizerunków osób na niej przebywających stanowi bowiem naruszenie dóbr osobistych tj. prawa do prywatności oraz prawa do wizerunku. Zgodnie z przepisami prawa, naruszenie prywatności sąsiadów przez monitoring może skutkować konsekwencjami prawnymi, takimi jak roszczenia o zaniechanie naruszeń lub odszkodowanie.
W związku z powyższym należy zadbać o to, aby kamery były skierowane wyłącznie na teren działki i nie rejestrowały wizerunków osób postronnych bez ich zgody. Jeśli kamery miałyby objąć swoim zasięgiem sąsiednie działki, konieczne jest uzyskanie pisemnej zgody na nagrywanie od jej właściciela (zgoda nie może być domniemana). Taką zgodę należy uzyskać przed założeniem kamer obejmujących swoim zasięgiem sąsiednie działki.
Należy zaznaczyć, że nagrywanie sąsiada (innych użytkowników działek) bez ich zgody stanowi naruszenie dóbr osobistych tj. prawa do prywatności oraz prawa do wizerunku i może skutkować odpowiedzialnością karną i cywilną. Naruszenie prywatności poprzez nagrywanie bez zgody może prowadzić do grzywny, ograniczenia wolności, a w skrajnych przypadkach do kary pozbawienia wolności do lat 2. Dodatkowo, poszkodowany sąsiad może wystąpić na drogę cywilną, żądając odszkodowania za naruszenie dóbr osobistych, takich jak prawo do prywatności. Reguły te określają dokładnie art. 23 i 24. Kodeksu cywilnego.
Zgodnie z art. 24 § 1 i 2 kodeksu cywilnego, osoba, której dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. A w razie dokonanego naruszenia może także żądać od osoby, która dopuściła się naruszenia, aby dopełniła ona czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych.
W przypadku naruszeń, o których mowa wyżej roszczenie, działkowiec powinien kierować bezpośrednio do działkowca, który dopuścił się naruszenia dóbr osobistych.
Wyciąg z przepisów Kodeksu Cywilnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 t.j.)
Art. 23. Kc. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.
Art. 24. § 1. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.